Perú 2007-4.

 

In Europa is ook niet alles Perfect

 

2007.03.29 Nasza Polonia

 

In mijn zoektocht naar de achtergronden van culturen is een altijd latent aanwezige hongerige drang naar kennis die in sterke mate word gevoed door nieuwsgierigheid, als ik de kans krijg om daar naar te graven laat ik het niet na.

 

De valkuil van mijn eigen culturele achtergrond is er een waaruit ik soms mijn eerste meningen uit dreig te halen, ik merk dat ik soms geneigd ben om mijn culturele achtergrond mee te laten spelen tijdens mijn speurtocht naar de wereld achter het masker van de eerste indrukken.

Het is dan ook steeds van belang om andere culturen van uit het perspectief van de locale bevolking proberen te doorgronden, voor zover dat mogelijk is.

 

Zo zit ik hier met vier leuke jonge vrouwen van rond de dertig op een feestje te praten over wat zij denken van de cultuur in Perú, het gaat over mannen, vrouwen, religie, politiek, over armoede en rijkdom. De emoties vullen de ruimte met een lach tot en met een traan, er is veel moois te vertellen maar de dames beseffen ook dat er nog veel mis is met betrekking tot de armoede en de manier waarop Perú geregeerd word.

 

De Peruaanse overheid lijkt tot doel te hebben de bevolking te demotiveren als het om politiek gaat volgens enkele dames, “het is mij te ingewikkeld en je kan niemand vertrouwen” is hun mening. Ook de oorzaak van de massale armoede word in de schoenen van de overheid geschoven, de laatste drie presidenten van Perú hebben het er dan ook naar gemaakt.

 

Garcia ging er met driehonderd miljoen Dollar vandoor na eerst een groot aantal tegenstanders met de noorderzon te laten verdwijnen. Daarna kregen ze Fujimori, bij hem kwam het zo’n beetje op het zelfde neer, hij zit nu in afwachting van een rechtzaak tegen hem in een Chileense gevangenis. Daarna kwam de Heer Toledo, daar hadden de dames ook niet veel goeds over te vertellen, maar tot mijn grote verbazing is de Heer Garcia ( de man van driehonderd miljoen) vorig jaar herkozen door de bevolking. Een volk heeft een kort geheugen vertelde eens een professor van de universiteit in Arequipa tegen mij.

 

Als je goed kan acteren en schreeuwen hoef je geen kennis van het land te hebben en word je gekozen zij de goede man. Ik zelf zie Garcia op die avond in maart nog staan en een twee uren durende speech geven aan de bevolking die aan zijn mond gekluisterd is, elk moment dat hij even de kanonnade over en tegen de huidige politiek en de malaise stopt barst het applaus los. Het volk lijkt te verlangen naar verandering en naar nieuwe hoop op een betere toekomst, het verbaast me enorm dat de mensen als gedrogeerd reageren op de heer Garcia zijn kanonnade en het constant met hem eens lijken te zijn.

 

Het komt me bijna beangstigend over hoe de mensen als slachtvee achter de heer Garcia zijn toneelvoorstelling aan lopen en hem bijna als een god adoreren.

 

Niets van dat alles wat hij voorheen heeft uit gespookt lijkt nog van belang voor het volk wat aan zijn voeten lijkt te liggen.

 

De dames lijken er zin in te krijgen om eens serieus met mij en met elkaar in discussie te gaan, als de Peruaanse mannen aan bod komen zijn de dames het met elkaar eens, Ze zijn niet te vertrouwen hebben geen fatsoen en zij bepalen alles op hogere niveaus, deze laatste zin komt er met een behoorlijke lading boosheid uit.

 

We lopen ten opzichte van Europa en de Verenigde staten nog vijftig jaar achter als het om ontwikkeling gaat, hoe we ons land kunnen veranderen weten we niet komt het bijna hopeloos uit hun mond, ik krijg onwillekeurig de drang om ze een handje te willen helpen in deze bijna hopeloze en uitzichtloze situatie maar misschien heb ik al een beetje geholpen door het te bespreken en ook door over mijn eigen culturele achtergrond te vertellen. Een schrale troost voor de dames is dat in europa ook niet alles geweldig en perfect is vertelde ik ze nog om de pijn wat te verzachten.

 

Het einde van de reis komt in zicht ik heb een tussenvlucht geboekt van Arequipa naar lima, Drie en een halve week gaan als vanouds snel om. Ik heb het gevoel dat de lengte in dagen van een reis niet uitmaakt, het is altijd voorbij voor dat je het beseft.

 

Arequipa heeft een klein vliegveld, ik kan het goed bestuderen omdat de vlucht twee uur vertraging heeft. Ook op dit vliegveld lijken de mensen gelaten en zonder enige zin tot protesten af te wachten wat er komen gaat, ik zal daar nooit aan kunnen wennen, er barst bij mij in dit soort situaties altijd iets los van geïrriteerdheid en opstandigheid, ondanks de wetenschap dat het geen enkele zin heeft.

 

Ik besluit een parodie op een soap, die op een televisie is te zien die aan een muur hangt, te maken, ik speel met mijn stem de mannelijke helft van het duo dat ruzie maakt, ik verzin de tekst ter plaatsen en maak er een ander verhaal van waarop mijn gezelschap barst van het lachen, Zo komt er toch een happy end aan een verlate vlucht.

 

Lima een zeer grote stad met acht miljoen inwoners, de stad waar ik deze reis aan ben gekomen en waarvandaan ik vertrek. Lima-Amsterdam met een tussenlanding op Bonaire, ik kijk met weemoed uit het vliegtuigraampje als we de hoofdstad van Perú achter ons laten.

 

Zuid-Amerika is een Continent met vele schoonheden, er is nog veel te ontdekken en te ervaren, tot weerziens denk ik als we door de wolken omhoog stijgen en alleen de herinneringen nog voor me zie.

Hasta la vista.

 


Gerard Bouman

 

 

Als je de vriend bent van de kapitein,

Kun je zelfs je vuile handen afvegen aan de zeilen.