Mój dom

2008.02.18 Nasza Polonia

Mówi się, "wszędzie dobrze, ale najlepiej w domu". Rozważałam tę myśl, spacerując nadmorskim bulwarem w Salonikach równo rok od przybycia do tego miasta.

Opuściłam samolot pełna oczekiwania, co też dobrego los ma dla mnie w zanadrzu. Bo że coś dobrego, tego byłam pewna. Niektórzy, a pośród nich i ja, w ogóle uważają, że wszystko, co nam los zsyła jest dobre, wręcz najlepsze z możliwych, trzeba się tylko odpowiednio na to dobre przygotować. Być może czasami ukierunkować nieco zdarzenia, popchnąć lekko we właściwą stronę, ale w zasadzie jeśli się starannie przyjrzeć, to istotnie wszystko da się wykorzystać dla własnego rozwoju, nawet coś, co z pozoru na życzliwe przy pierwszym spojrzeniu nie wygląda.

Jednak kłamałabym, twierdząc, że byłam całkowicie wolna od niejakiego napięcia związanego z niewiadomym. Kto wie, czy nie można by tego napięcia nazwać nawet obawą. No dobrze, niech będzie: obawą z małą domieszką strachu. Ale słowo się rzekło, decyzja została powzięta. Osiemnaście lat to wystarczająco długo na trzymanie za rączkę w Szwecji; nadszedł czas próby własnych skrzydeł w pełnym locie.

Mieszkam tu od roku, i wciąż nie mogę się nadziwić, że tak łatwo przechodzą mi przez usta słowa "mój dom". Jak to? Ledwie minęło dwanaście miesięcy i już udało mi się zapuścić korzenie? Cóż takiego znajduje się w tutejszym niebie, morzu i słońcu, że tak łatwo przychodzi mi rozstać się z dotychczasowym domem w pięknym nadmorskim miasteczku Lund, dokąd jako dziecko przeniosłam się z Göteborga? Czyżby to szczodrość tego miejsca mającego do zaoferowania tak wiele?

Bella Papadopoulou Dobrowolska

Saloniki

Najwyżej na liście znajdują się niewątpliwie "słoneczne dni", na których ilość trudno byłoby narzekać. Zaraz potem wymienić by należało serce miasta pulsujące w rytmie dochodzącej zewsząd wesołej muzyki, który to rytm zdaje się udzielać sercom jego mieszkańców. No i chluba Salonik - ciągnący się kilometrami paradny nadmorski bulwar ze spacerującymi turystami oraz dumnymi z racji jego istnienia mieszkańcami. Zarówno jedni jak i drudzy oczarowani grą światła i kolorów, zmieniającego się z minuty na minutę widowiska urządzanego przez niebo, słońce i morze. W tłumie przechodniów, nie mniej od innych olśniona pięknem natury, idę ja: dziewiętnastoletnia dziewczyna ze Szwecji z polską krwią płynącą w żyłach.

Właśnie podczas spaceru nadmorskim bulwarem po raz pierwszy w życiu odczułam coś, za czym podświadomie bardzo tęskniłam, ale co mi się nigdy jeszcze nie przydarzyło.

Nie wiem, czy to urok odbijającego się w wodzie słońca, czy może specyficzny aromat powietrza będący niepowtarzalną mieszanką zapachu miasta, morza i spalin, a może jeszcze coś innego i wszystko razem, w każdym bądź razie nagle, po raz pierwszy w życiu poczułam się ... cała. Kompletna. Poczułam, że nie jestem "Polką w Szwecji" ani "Szwedką w Grecji", a po prostu sobą. Sobą na swoim miejscu, pewnie i jednoznacznie, jak jednoznacznie w swoim żywiole czuje się zapewne ptak w powietrzu czy ryba w wodzie.

Miasto które jeszcze przed rokiem było mi nie mniej obce od innych, nagle stało się moim domem. Przyjęło mnie w swoje ramiona, nie bacząc na dźwigany plecak wielokulturowego bagażu. Wybaczyło mi, że nie urodziłam się w jego murach, nie wychowałam pod jego słońcem. Przysiadłą jak jaskółka po dalekim locie zaopiekowało się mną, w magiczny sposób mówiąc do mnie bez słów: "Zostań tu. Pozwalam. Zaopiekuję się tobą. Możesz czuć się bezpieczna."

Czyżby to tylko urok zachodzącego słońca w zatoce potrafił czynić takie cuda?

A może naprawdę miasto przemówiło do mnie?
Jakkolwiek by nie było, wiem, że moja łódź przybiła do Itaki.

Czy zostanę tu na zawsze?

Pójdę na bulwar. Może się dowiem?

Bella Papadopoulou Dobrowolska

Ze szwedzkiego tłumaczył AND