Perú 2007-2.

 

Laagbouw in witte lavasteen

2007.03.09, ostatnia aktualizacja 2007.03.11 Nasza Polonia

 

Het landschap verdwijnt onder de wielen van de bus als ik wakker word, we rijden (richting Arequipa) door de beroemde zandwoestijn bij Nasca waar toeristen op sleeën van de hoge zandduinen af razen en waar je met een vliegtuigje over de wereldberoemde lijnen in het stenen landschap kunt vliegen, de herkomst van deze lijnen is tot op de dag van vandaag nog onbekend. Daar voor zijn we de dorpen Pisco en Paracas gepasseerd, deze twee plaatsen zijn bekent vanwege het eiland, Islas Ballestas, en het nationaalpark, de Paracas, waar veel dieren zoals Pinguïns en Leguanen en Flamingo’s leven, het is bovendien een rijk archeologisch Inca gebied.

Het ontbijt word geserveerd door de hostess aan boord, langzaam word ik wakker en zie het landschap veranderen van bergachtig langs ravijnen naar zandvlaktes langs de Pacific oceaan. De visserschepen die voor de kust van enkele dorpen voor anker liggen draaien met de stroming mee zoals een groep vogels in de lucht van windrichting veranderd, zo in de ochtendzon is het een fascinerend schouwspel. Om de laatste uren van deze trip nog te vullen komt de hostess op het idee om er nog een videofilm tegenaan te gooien en kijk ik deels naar een tekenfilm en het landschap wat voorbij glijd. De aankomst in Arequipa is als het ontmoeten van een oude vriend, hartverwarmend en emotioneel het is een hernieuwde kennismaking nadat ik er negen maanden terug ben vertrokken. Ik en mijn medereizigers worden onthaald door familie van Patricia (mijn vriendin) ze verwelkomen ons met de hartelijkheid die alleen Zuid-Amerikanen lijken te hebben, na de nodige emotionele begroetingen ga ik in een taxi van zakformaat naar mijn hotel, en ook daar komt de hartelijkheid los als mijn gezicht gezien word, ook daar ben ik negen maanden terug vertrokken.

 

Arequipa is vooral bekent om de Colca Cañon en de Cotahuasi Cañon ( de diepste van de wereld, twee keer zo diep als de Grand Cañon in de US ) de bergen en vulcanen de Misti (5822m) de Chachani (6075m) en de Pichu Pichu (5571m).


De Colca Cañon is te bezoeken door een twee of drie daagse trip te maken met een locale toer organisatie, de reis behelst een tocht door enkele authentieke dorpen en over enkele hoogvlaktes. Onderweg krijg ik uitleg over de Llamas, Alpaca’s en de vicuñas de eerste dag eindigt in Chivay (3700m, en 4000 inwoners) een klein dorpje met een gezellige uitstraling.

 

Het is een uitstekende plaats als uitgangspunt om voor een dag op trektocht te gaan tussen de bergtoppen en de watervalletjes die her en der van de rotsen afkomen.

 

Het is ook heerlijk om er in het door de natuur verwarmde zwembad te genieten van de rust en de ontspanning, om daarna lekker uit te gaan eten en van de locale Inca muziek te genieten. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zo van gecharmeerd ben het is duidelijk een toeristen attractie waarna men met de pet rond gaat.

 

Op deze hoogte is het nog al frio (koud) ook in de kamer van het plaatselijke hotel is het

onaangenaam koud en duik ik snel onder de dekens in de hoop snel enige warmte te vibreren.

 

De morgen begint vroeg, ik heb een hele reis voor de boeg, via kleine nederzettingen en smalle wegen door ravijnen en langs de nodige llamas die midden op de weg lopen begint het doel in zicht te komen.

Een Lama met volkloren uitrusting

 


Meubels van de rijken uit de 17e eeuw

 

Oma met het famillie kapitaal op weg



Elke zondagmorgen negen uur word de vlag gehesen in Arequipa

 

Een volklorendans dans festival met prachtige kleuren

 

Foto’s (c) Gerard Bouman


De Colca Cañon en het punt waar regelmatig de Condor word gezien. Ik voel me als een echte toerist als ik even later net als dertig toeristen naar de diepten van de Cañon sta te staren om een glimp op te vangen van een verdwaalde condor, het duurde een uur maar dan zie ik ook wat. Een Condor zweeft, gedragen door de warme luchtstromen, over mij heen wat een spectaculair gezicht is met zijn enorme vleugels.


Aangezien ik aan een tijdschema vast zit word ik gedwongen na enige tijd deze gevleugelde vriend achter me te laten en rij ik terug richting Arequipa. Een van de bijkomstigheden in Zuid-Amerikaanse landen is het feit dat veel chauffeurs niet al te professioneel zijn, deze keer heb ik zo’n chauffeur die me rond rijd. Halverwege de terugreis komen we in een mistbank en komen we tot de ontdekking dat de ruitenwissers niet werken en tot overmaat van ramp dat ook de ruit van binnen hopeloos beslaat en niet schoon is te krijgen.

Met de nodige levensgevaarlijke capriolen komen we na zonsondergang terug in Arequipa.

 

Doodmoe maar met weer een ervaring rijker laat ik me achterover in bed vallen van hotel El Caminante en maak de landing niet meer mee omdat ik dan al in een diepe coma lig. Het hotel (El Caminante) is een vriendelijk familie verblijf, men spreek het hoogst nodige Engels maar zijn enorm aardig en (niet onbelangrijk) goed betaalbaar, zeven euro per nacht.

 

De stad word gekenmerkt door de laagbouw in witte lava steen, door de regelmatig voorkomende aardschokken is hoogbouw niet mogelijk vanwege instortingsgevaar.

 

Zoals in vele steden in dit land is het plaza het middelpunt van de stad, een plein waar de locale bevolking massaal overheen paradeert. De schoenenpoetsers klampen me regelmatig aan om mijn bergschoenen te mogen poetsen en vrouwen met prulligheden willen me wat verkopen.

 

Ik neem de volgende morgen een locale bus en ga er op uit in de wijde omgeving, ik zit met mijn relatief lange lichaam ingeklemd tussen de kleine Peruanen en zing mee met de Engelstalige muziek uit de jaren tachtig die uit de radio komt zoals Cocaaain uh uh uh Cocaaain. Het geeft me een eigenaardig gevoel als ik naar de typische Zuid-Amerikaanse gezichtjes om me heen kijk en op de achtergrond deze westerse muziek hoor, het lijkt totaal niet bij elkaar te passen. Een van de tradities in deze stad is om, als je op een zaterdag trouwt, je s,avonds laat als kersvers getrouwd stel op het plaza te laten zien en er enkele rondjes om de in het midden staande fontein te lopen, de laatste keer zag ik er drie kersverse stellen tegelijk achtervolgt door een cameraploeg die het vast legde voor het filmplakboek.

 

 

Gerard Bouman

 

 

Zich kunnen verheugen in andermans vreugde

Is het ware geheim van geluk.