Een globetrotter is een wereldreiziger, maar ben je pas een wereldreiziger als je de hele wereld hebt bereisd? In ieder geval doe ik mijn uiterste best om zoveel mogelijk landen te bereizen.

Reizen kun je op vele manieren doen zoals doormiddel van een vliegtuig, bus, trein, etc. Het doel en de manier van reizen is voor iedereen anders, de een gaat graag goed georganiseerd met een groep, de ander liever solo. Mijn manier is vooral solo en anders met een zeer kleine groep, en dan vooral zo eenvoudig mogelijk. Lijdend reizen noem ik dat, het geeft me vaak een voldaan gevoel. Luxe is als een drug die naarmate de luxe toeneemt met evenredigheid het kontact met de cultuur van het betreffende land doet laten afnemen.

Met andere woorden, liever met mijn voeten in de blubber dan in een luxe touringcar als een aapjeskijker uit het raam kijken.

Waarom reizen? Waarom zoveel moeite doen en risico’s lopen met alle gevaren van dien? Tja daar heb ik met al zo velen medereizigers over gefilosofeerd, het lijkt een zoektocht naar iets wat net zo onduidelijk en ongrijpbaar is als het leven zelf. Er is naar mijn idee een fundamenteel verschil tussen een reiziger en een toerist.

De eerste is er een die zich zoveel mogelijk aanpast aan de cultuur en zich meer richt op het inleven en beleven en daar de tijd voor neemt, terwijl de gemiddelde tweede zich nijgt bezig te houden met de plaatselijke highlight’s en het (te) korte reisschema.

Een van de bijkomende dingen tijdens het reizen is het ultieme vrijheidsgevoel, mits je er genoeg tijd voor uittrekt. de superlatieven kan ik niet genoeg verzamelen om dit duidelijk te maken. Het enige nadeel wat ik kan verzinnen is dat het reizen verslavend werkt, hoe langer ik weg ben hoe korter ik op het thuishonk wil zijn.

Het is bovendien in deze wereld van globalisatie, en de vele culturen die we ondertussen in Nederland hebben verzamelt, bijna een must om je te verdiepen in verschillende culturen.

Alleen dan kun je begrijpen wat mensen van een andere afkomst beleven en beweegt, dan alleen kun je anticiperen. Mijn laatste cultuur ontdekkingstocht ging door Zuid-Amerika, het continent van de tango, de salsa en de merengue. Het continent van de Patagonishe natuurschoonheden in Zuid Argentinië, de witte stranden het carnaval in Rio en het amazonegebied van Brazilië. Via de Pantanal in west Brazilië de grens over van Bolivia, het land van het grootste en hoogstgelegen zoutmeer van de wereld. De zilvermijn in Potosi (de hoogst, 4090 meter, gelegen stad van de wereld) de in het wild levende Flamingo’s en llamas en de hoogst gelegen hoofdstad van de wereld, La Paz.

Bolivia is het armste land van Zuid-Amerika maar daartegenover het meest innemende en goedkoopste land om te verblijven, in welk opzicht dan ook.

Via Copacabana aan het Titicacameer (alweer een hoogte record) de grens over van Peru.

Perú het land van de Inca’s, Sacred Valley de Machu Picchu en de Inca trail en niet te vergeten de diepste Cañon van de wereld (Cañon del Colca) twee keer de diepte van de Grand Canyon in Noord-Amerika.

Perúanen zijn (net als in de andere landen in Zuid-Amerika) diep gelovig en dan vooral Katholiek, de hoofdstad is Lima met meer dan 8 miljoen inwoners.

Buiten enkele museums is er in Lima niet veel te zoeken, het is meer een stad van er snel in en er snel weer uit.

Met een gammele bus de grens over van Ecuador, het land van de Cotopaxi en de Galápagos eilanden en het heerlijke zuidelijk gelegen stadje Vilcabamba waar je tot ongekende rust kunt komen alvorens naar de enorm vervuilde hoofdstad Quito af te reizen in het noorden.

De tango in Buenos Aires

Watervallen in Icuasu

Faveljas in Rio

Canyon in Lencois Brazilië

Ezels wachten in Lencois - Brazilië

Foto’s © Gerard Bouman