Perú 2007.

 

Eet geen ijs!

 

2007.03.03 Nasza Polonia

 

Schiphol, het is elke keer als ik er vertrek een special gevoel om er rond te lopen. de typische reizigersgeur die mijn neus binnen dringt is er een die moeilijk te typeren valt, net als altijd lijkt het een ongecontroleerde chaos van heen en weer lopende mensen die zich voor mijn ogen afspeelt. De een vertrekt en de ander komt terug, ik ken de gevoelens die daar bij horen als geen ander. Gevoelens van blijdschap als ik vertrek naar een ver land, en een dubbel gevoel bij terugkomst, vaak wil ik me bij terugkomst direct weer omdraaien om het opwindende gevoel weer te voelen zoals bij vertrek.

 

Zelf sta ik nu op het punt om naar Lima ( Peru ) te vertrekken, het is de bedoeling om een mevrouw op leeftijd te begeleiden als een soort privé reisleider. Een uitgelezen kans om betaald te reizen, een uitgelezen kans om ervaring op te doen als begeleider.

 

Amsterdam- Lima een vlucht van veertien uur met de KLM met een tussenstop van een uur op Bonaire, een eiland, met banden naar Nederland, ten noorden van Venezuela. Halfgaar en dood moe kom ik aan in het land van de Inca's, Lima Perú.

 

Lima is de hoofdstad van Perú met acht miljoen inwoners waar, ondanks dat de stad ten opzichte van de rest van het land modern is, buiten enkele museums niet veel valt te beleven, in de reizigers/trekkerswereld gaat het gezegde "er snel in en er weer snel uit!", Lima een stad met veel Spaanse invloeden die je af kunt lezen van de typische Spaanse voorgevels van huizen en overheidsgebouwen die nog uit de vijftiende en zeventiende eeuw stammen. De wijk Miraflores is er een voor de welgestelde en direct aan de kust van de Pacific oceaan, de wijk kenmerkt zich door de luxe uitziende woningen, er is het gebouw waar in het Marriot hotel is gevestigd en waar de Nederlandse ambassade in is gevestigd, de hele wijk heeft de geur van het grote geld. De minderbedeelde van Lima kunnen alleen met jaloersheid kijken naar de paragliders die je voor vijfendertig euro mee nemen om een spectaculaire vlucht boven het strand en de rotswanden te maken die het land van de zee scheid.

 

Een vergezicht vanaf een berg buiten de stad, met daarop een enorm groot kruis, over Lima maakt de werkelijkheid van de stad snel duidelijk, veel smog en een kakofonie van huizen die in het wilde weg lijken te zijn gebouwd, wat zo kenmerkend is voor de meeste landen in Zuid-Amerika. Er is in deze landen veel figuurlijke ruimte om een huis te bouwen waar en zoals je dat wild, de hoeveelheid geld dat men in bezit heeft bepaald hoe en wanneer men bouwt. Dat heeft tot effect dat de meeste huizen half zijn afgebouwd en er geen daken zijn geplaatst in afwachting van meer geld.

 

Al wandelend door de stad geniet ik van de typische Peruaanse/Zuid-Amerikaanse muziek die door de straten galmt en de kleurrijke geklede mensen, het levensgevaarlijke autoverkeer dat al luid toeterend door de straten scheurt en een enorme vervuiling veroorzaakt is er een om rekening mee te houden, vooral als je uit Nederland komt waar je verwacht dat auto's stoppen als je een voetgangers oversteekplaats op loopt.

 

Het is negenentwintig graden en de zon dwingt zich door de smog, het voelt verstikkend en ontmoedigt me om( met de vliegreis nog in de benen) er een lange wandeling van te maken, we nemen een taxi voor 9 Soles (ruim twee euro) naar het centrum en hebben het geluk dat nu de wacht woord gewisseld bij het Paleis van de president, het is een compleet circus met geüniformeerde ruiters op paarden, wachters van de presidentiële garde en ook de fanfare ontbreekt niet, ik zie het fanatisme en de trots in hun ogen alsof zij het land alleen op hun schouders dragen. Ik blijf me af vragen wat ik er van mag denken, het lijkt allemaal zeer militaristisch uitgevoerd, ik kan me niet aan het gevoel ontrekken dat ik een circus als dit associeer met geweld. Militairen zijn ooit uitgevonden om met offensief en/of defensief geweld anderen aan te vallen, het is voor mij per definitie negatief en ongewenst.













Foto's (c) Gerard Bouman

 

Dan maar naar het strand, een boulevard ver boven het strand niveau geeft een ver en wijds vergezicht over de Pacific en is alleen toegankelijk voor mensen die het door bewakers word gegund. Bewakers die aan de in en uitgang van de boulevard staan lijken aan mijn gezicht te bepalen of dat ik hun wel aanstaat, ik heb blijkbaar voldoende positieve elementen in mijn gezicht getuige het feit dat ik met een vriendelijke groet hunnerzijds welkom word geheten.

 

Eet geen ijs adviseer ik mensen als ze in Zuid-Amerika rondreizen maar dit maal kan ik het niet laten om me er aan te zondigen en er van te genieten, het valt mee met de gevolgen en ik neem een taxi naar mijn hotel om me voor te bereiden voor de reis per bus naar Arequipa.

 

Ik heb me de luxe veroorloofd om met een Cruzeiro/vip bus van Crus del sur te reizen, voor 140 Sol ( 35 euro ) krijg ik veertien uur lang een slaapstoel en een hostess tot mijn beschikking, een cena ( diner ) en een ontbijt is ook bij de prijs inbegrepen net als de twee video films die ik niet uit zit omdat mijn hersenen niet instaat zijn om bij de les te blijven en in slaapstand vervallen.

 

In de wetenschap dat mijn medereizigers verzorgt en verwend zijn laat ik me door het zingen van de banden naar dromenland verhuizen en kijk al uit naar mijn volgende doel, Arequipa!

Arequipa is de tweede stad in ( zuid ) Perú, met een miljoen tweehonderd duizend inwoners is het een vele malen kleinere stad dan zijn grote broer Lima, het is tevens een stad die graag het calimero effect over zich heen laat dalen. Het is het kleine broertje wat graag onafhankelijk wil zijn en dat ook duidelijk laat merken, er zijn zelfs ideeën om eigen geld en pasporten te laten maken. het is de stad waar de rivier de chilli dwars doorheen loopt het is de stad tussen de bergen/vulcanen el Misti (5822m) de Chachani (6075m) en de Pichu Pichu (5571m).

 

 

Gerard Bouman

 

De enige manier om een vriend te hebben

is om er zelf een te zijn.