Sukces

2003.05.23 (20:17) RelacjeOnline

Przy obecnej zmasowanej na finiszu propagandzie na TAK do Unii zabieranie głosu wydawanego inaczej niż uderzanymi w siebie dłońmi wydaje się bez sensu. Dlatego zamieniam się grzecznie w tresowaną cyrkową fokę i zarządzam przedreferendalną ciszę. Nie pozbywając się wszak mniemania, iż my, Polacy, jesteśmy po prostu rasą niezrzeszalną. A jeśli już udaje się nam pod wpływem chwilowej emocji stowarzyszyć, to albo żeby się trochę posprzeczać, albo w celu zdezorganizowania innego stowarzyszenia. Tertium non - jak to się mówi, narażając z powodu używania obcych wyrażeń na repry - za przeproszeniem - mendy - datur.

I widać tak ma być. Gdyby pan Bóg życzył sobie mieć wszystkich z jednego kopyta, stworzyłby nas bez wyjątku świadkami Jehowy.

Coś mi się jednak wydaje, że jeśli unijnym przywódcom nie uda się wziąć nas na jakiś czas ostrzej za tak zwaną buzię, rozpędzimy im ten cały związek, jak Wałęsa komunizm.

Żeby poczuć się nieco odważniej w mało patriotycznym przekonaniu o naszych kwalifikacjach na trojańskiego osła, wesprę się cytatem nagrodzonego autorytetu, Czesława Miłosza, który w książce Rok myśliwego pisze: "Polska mnie przeraża. Powiedzmy, że przerażała mnie przed wojną, podczas wojny i przeraża całe te dziesięciolecia po wojnie. Jak powinien zachować się schwytany przez nią człowiek (urodzenie się tam czy język), jeżeli chce być rozumny, trzeźwy, spokojny, a przy tym uczciwy? Jeśli uważa te bezustanne ofiary, konspiracje, powstania za zupełny nonsens, po prostu dlatego, że w 'normalnych' krajach tego nie ma?"

Na szczęście patrzącym na nas z boku zdarza się wykazywać więcej tolerancji, zaś niektórzy wręcz, jak najwybitniejszy spośród zagranicznych badaczy historii Polski, Norman Davies, nazywa nasz kraj "sercem Europy". Oznajmiając przy okazji, iż jego zdaniem żaden inny naród nie jest bardziej od naszego zdolny pomóc Zachodowi w poprawie jego kondycji moralnej. W dosłownym cytacie stwierdzenie owo brzmi: "W ciągu połowy wieku panowania komunizmu Polacy musieli niemal codziennie dokonywać wyborów etycznych i światopoglądowych, nieraz ciężko za to płacąc. Zrodziło to u nich wyostrzoną świadomość moralną, podczas gdy na Zachodzie rodziły się postawy czysto merkantylne i skrajny konsumpcjonizm".

Do podobnie pochlebnej opinii przyłącza się legendarny już wieloletni francuski korespondent w Warszawie, Bernard Margueritte, który sądzi, że "Największym bogactwem Polski są sami jej mieszkańcy. Mimo wad, mimo tego, co może u Polaków denerwować na co dzień, przeciętny Polak jest o wiele ciekawszy od innych ludzi, od przeciętnego Francuza czy Niemca". Dodając przy tym: "Bunt Polaków w obronie wartości, szacunku dla osoby ludzkiej, innego wymiaru człowieka był dla wielu Francuzów potwierdzeniem, że Polska nie tylko należy do Europy, ale jest najwartościowszą jej kolebką".

I bądź tu człowieku mądry! Ukojenia nie przysparza dodatkowy fakt, iż wraz z wiekiem lubi nas ogarniać niczym nie umotywowane przekonanie, że na starość owej mądrości powinno nam przybywać. Mechanicznie, automatycznie, jak zmarszczek, kłopotów i łamania w kościach. Z drugiej jednak strony niemłody już zdaje się Sokrates miał ponoć publicznie oznajmić, iż wie, że nic nie wie.
Wstyd się chlubić, ale i mnie ostatnio coraz częściej nachodzi podobne przekonanie. Chwilami wręcz nawet tego nie jestem pewien. Znaczy nie wiem, czy na pewno wiem, że nic nie wiem. I co gorsza, nie potrafię ustalić, czy to z powodu mądrości, czy też z jej braku.

W tej sytuacji wątpliwym przedstawia się zabieranie głosu w sprawach ważnych, a niemożliwych do przewidzenia, zwłaszcza określanych jako "co by było, gdyby było?" Czy raczej "co będzie, gdy będzie?"

Uznając zatem przedreferendalne milczenie za głos rozsądku, zakończę je pochodzącym z innej beczki żartem, jaki niedawno wpadł do mojej internetowej skrzynki. Chodzi o definicję znamion sukcesu w kontekście wieku. Wedle autora zmyślnie symetrycznego zestawienia sukcesem jest:

Mając lat 4 - nie sikać w majtki,
12 - mieć przyjaciół,
18 - posiadać prawo jazdy,
20 - uprawiać seks,
35 - zarabiać dużo pieniędzy,
60 - uprawiać seks,
70 - posiadać prawo jazdy,
75 - mieć przyjaciół,
80 - nie sikać w majtki.

Czego wszystkim od rzeczy, ale dla zdrowego uśmiechu jak najserdeczniej życzę. A na wypadek żeby, broń Boże, nie zostać opacznie zrozumianym, dodam tylko, iż życzenia odnoszą się naturalnie do sukcesów. Oraz wyśmienitego samo się poczucia.

Andrzej Niewinny Dobrowolski

http://www.relacjeonline.com/