IFFR - dzień drugi i trzeci


31.01.2010 Nasza Polonia

 

Drugi dzień festiwalu, czwartek, zszed³ mi niestety na dopilnowaniu pomylnego przebiegu ob³oæenia belkami kamienicy, w której mieszkam w Amsterdamie, dla unikniźcia rozpadu fasady. Tego dnia nie obejrza³em wiźc æadnych filmów. Natomiast w pi±tek by³em na doskona³ym filmie polskim. "Zero" to debiut Paw³a Borowskiego, w którym pokazuje on 24 sytuacje z æycia ludzi.

 

Na pierwszy rzut oka nie maj± one ze sob± wiele wspólnego oprócz tego, æe przechodz± jedna w drug±. Ale okazuje siź, æe razem tworz± jedn± historiź: o wiernoci i zdradzie ma³æeńskiej, o uczciwoci i kryminalnoci, o ³agodnoci i brutalnoci, o biednych i bogatych, o gestach pod³ych i szlachetnych. Sytuacje s± typowe dla polskiego miasta, ale i uniwersalne. Na mnie zrobi³y wraæenie te metafory o walce dobra i z³a o hegemoniź. Film, który nie nudzi ani przez chwilź a raczej trzyma widza w napiźciu. Bilety by³a ca³kowicie wysprzedane i reæyser dosta³ brawa.


Widzia³em w pi±tek jeszcze trzy inne filmy. Dwa konkursowe, a wiźc kandyduj±ce do Tygrysa.


Japoński film Tsubota Yoshifumi "Miyoko" oparty jest na historii s³ynnego rysownika komiksów Abe Shiniki, u którego obsesja seksu i alkoholizm doprowadzaj± do schizofrenii. Miyko by³a jego dziewczyn±, która mimo upokorzeń zosta³a z nim do końca. Film przede wszystkim dla mi³oników soft porno i chorób psychicznych.

 

Drugi obejrzany przeze mnie film konkursowy "Vital Signs" francuskiej Kanadyjki Sophie Deraspe pokazuje dylemat m³odej kobiety, która zaczyna zajmowaę siź umieraj±cymi starcami, co coraz bardziej przeszkadza jej w relacji z ch³opakiem. Trochź za realistyczny film jeli chodzi o pokazywanie demencji i innych braków u starych ludzi.

Pawe³ Borowski 'Zero' - foto Jan Minkiewicz


Plakat 'ZERO' - foto Jan Minkiewicz

 

Na zakończenie relacji co weselszego. Najnowszy film czeskiego mistrza Milosa Formana, który wróci³ jakby do korzeni z "A Walk Worthwile" o zwariowanej operze jazzowej dwóch czeskich kompozytorów z 1965 r. na temat wyobraæeń Czechów w tamtych latach na temat kapitalizmu. Syn Formana zrobi³ inscenizacjź na wzór lat 60-ych, a ojciec Milos powtórzy³ rejestracjź tej opery, któr± sfilmowa³ w 1966 r. jako jego jeden ze swoich pierwszych filmów.

 

Do nastźpnej korespondencji.

 

Jan MInkiewicz


IFFR - dag twee en drie

 

De tweede dag van het festival, donderdag, moest ik helaas toezien op de manier waarop het grachtenhuis, waarin ik in Amsterdam woon, in palen werd vastgezet om uiteenvallen van de voorgevel te voorkomen. Die dag zag ik dus geen films. Maar vrijdag zag ik een uitstekende Poolse film. "Zero" is het debuut van Pawe³ Borowski, waarin hij 24 situaties uit het leven van mensen laat zien.

 

Op het eerste gezicht hebben deze weinig met elkaar van doen behalve dat ze in elkaar overlopen. Maar het blijkt dat ze samen één verhaal vertellen: over trouw en ontrouw in het huwelijk, over eerlijkheid en criminaliteit, over zachtheid en geweld, over armen en rijken, over gemene en eervolle streken. De situaties zijn typisch voor een Poolse stad, maar ook universeel. Op mij maakten ze de indruk van metaforen over de strijd van goed en kwaad om de hegemonie. Een film, die geen moment verveelt, maar de kijker juist in spanning houdt. De kaartjes waren geheel uitverkocht en de regisseur kreeg een hard applaus.

 

Ik zag vrijdag nog drie andere films. Twee competitiefilms voor de Tigers.

 

De Japanse film van Tsubota Yoshifumi "Miyoko" is gebaseerd op het leven van de befaamde striptekenaar Abe Shiniki, waarbij obsessies met seks en drank leiden tot schizofrenie. Miyoko was zijn vriendin, die ondanks vernederingen bij hem blijft. Een film vooral voor liefhebbers van soft porno en geestelijke ziekten.

 

De tweede Tiger-kandidaat die ik zag, "Vital Signs" van de Frans-Canadese Sophie Deraspe laat het dilemma zien van een jonge vrouw, die begint te zorgen voor stervende bejaarden, wat haar steeds meer hindert in de relatie met haar vriend. De film is wel erg realistisch in het laten zien van dementie en andere gebreken bij oude mensen.

 

Tot besluit iets vrolijkers. De nieuwste film van de Tsjechische meester Milos Forman, die als het ware naar zijn wortels terugkeert met "A Walk Worthwile" over een knotsgekke jazzopera van twee Tsjechische componisten uit 1965 over hoe de Tsjechen in die periode over het kapitalisme dachten. De zoon van Forman maakte de decors in de stijl van de jaren 60 en vader Milos herhaalde de registratie van deze opera, die hij al in 1966 filmde, als een van zijn eerste projecten.

 

Jan MInkiewicz