Dwa Tygrysy - filmy konkursowe - i dwa klasyki. Takie żniwa niedzielne. Zacznę od Tygrysów. "La Marea" Belgijskiego Argentyńczyka Diego Martinez Vignatti jest pierwszym filmem konkursowym, który przemówił mi do wyobraźni. Bardzo powolnymi i długimi ujęciami Vignatti - będąc reżyserem i operatorem w swym filmie - rejestruje precyzyjnie wszelkie szczegóły, na przykład filetowanie ryby czy pielęgnowanie rannego psa. To wszystko jako materiał do pokazania procesu rozpadu młodej kobiety, która po śmierci męża i synka się totalnie wyłącza ze świata. Niełatwy, ale z wielkim wyczuciem zrobiony film.

Nie można tego powiedzieć o drugim Tygrysie. "The man of no return" - "Mężczyzna bez powrotu" Katii Grochowskajej. Zbyt dużo wątków i członków rodzin, aby się połapać w tym typowo Rosyjskim spojrzeniu na stosunki międzyludzkie: alkohol, honor męski, problemy z dziećmi, rozwody. Ostatecznie większość dochodzi do siebie, chociaż na ogół z innym już partnerem. Z pozostałym i kończy się gorzej. Podsumowując dość chaotyczny i filmowo nieciekawy projekt.

No, i jak już zapowiadałem, dwa klasyki. Albo raczej, jeden klasyk i piękny ciąg dalszy. W 1967 Luis Bunuel wyprodukował świetny film "Belle de Jour" - "Piękność dnia" o żonie lekarza, która do 5-ej po południu jako prostytutka spełnia swoje potrzeby, ale przy tym jest manipulowana przez przyjaciela męża. Wyśmienite role - Catherine Deneuve jako Belle de Jour i Michel Piccoli jako Husson. Zakończenie Bunuela "Belle de Jour" jest otwarte: czy Husson ostatecznie zdradza tajemnicę Belle jej już całkowicie sparaliżowanemu mężowi, czy nie?

Po 40 latach Manuel de Oliveira, sędziwy 94-letni mistrz Portugalski na to pytanie nie daje odpowiedzi w "Belle Toujours" - „Zawsze Piękność". Belle de Jour, tym razem grana przez Bulle Ogier spotyka po latach raz jeszcze Hussona, znów granego przez Michela Piccoli. W jakby nie ziemskiej atmosferze restauracji rozmawiają o przeszłości. Koniecznie obejrzeć...oba filmy.

Jan Minkiewicz

ROTTERDAM FILMFESTIVAL - DAG VIER

Twee Tigers - competitiefilms - en twee klassiekers. Dat is mijn oogst van de zondag. Om te beginnen met de Tigers. "La Marea" van de Belgische Argentijn Diego Martinez Vignatti is de eerste competitiefilm, die tot mijn verbeelding heeft gespeeld. Met uiterst langzame en lange shots registreert Vignatti - zelf cameraman in zijn eigen film - minutieus alle details, bijvoorbeeld het fileren van een vis of het verzorgen van een gewonde hond. Dit alles ter ondersteuning van het uitbeelden van het desintegratieproces van een jonge vrouw, die zich na de dood van haar man en zoontje totaal afzondert van de wereld. Een ongemakkelijke, maar met veel gevoel gemaakte film.

Dat kan niet gezegd worden van de andere Tiger "The man of no return" van Katya Grokhovskaya. Te veel plots en familieleden om wijs te worden uit deze typisch Russische kijk op relaties: drank, macho-eer, problemen met kinderen en echtscheiding. Uiteindelijk komen de meesten op hun pootjes terecht, maar dan wel met andere partners dan aan het begin. De overigen komen er slechter vanaf. Al met al chaotisch en filmisch weinig interessant.

En zoals gezegd twee klassiekers. Of eigenlijk een klassieker en een schitterend vervolg. In 1967 produceerde Luis Bunuel zijn meesterwerk "Belle de Jour" over een doktervrouw die tot 5 uur 's middags als prostituee haar behoeften bevredigt, maar daarbij gemanipuleerd wordt door een vriend van haar echtgenoot. Schitterend geacteerd door Catherine Deneuve als Belle de Jour en Michel Piccoli als Husson. Het einde van Bunuels "Belle de Jour" is open: verraadt Husson uiteindelijk het geheim van Belle aan haar inmiddels totaal verlamde echtgenoot of niet?

"La Marea" - Diego Martinez Vignatti

"The man of no return" - Katya Grokhovskaya

"Belle de Jour" - Luis Bunuel

"Belle Toujours" - Manuel de Oliveira