|
TEFAF 2009 - antyki odporne na kryzys?
Buiten de aankopen van handelaren en musea - het Amsterdamse Rijksmuseum kocht bijvoorbeeld een grote Japanse Lakkist en het Poly Art Museum uit Beijing verwierf een belangrijke Kangxi schaal - lieten de particuliere kopers zich ook prominent zien. Voor een kleine 5 miljoen euro ging een onbekend portret van Rubens van de hand en voor 1,5 miljoen verkocht de Londense handelaar Johnny van Haeften aan particulieren een schilderij van Maerten Ryckert en een van Jan Breughel de Oude. Moderne kunst komt qua prijzen al in de buurt van wat gevraagd wordt voor oude meesters. Voor 3,5 kocht de Londense juwelenmagnaat Laurence Graff een doek van Basquiat, en voor 1,2 miljoen verrijkte een andere particuliere vermogende zich met een Kandinski. Een doek van Karel Appel verhuisde van Amsterdam naar een verzamelaar in Beiroet. En zo bevonden zich onder de ruim 9.000 gasten op de eerste dag van TEFAF toch weer die met een dikke portemonnaie. Maar niet zo gevuld, om - voorlopig - in de verleiding te komen om Van Gogh's Het Park van het ziekenhuis Saint-Paul. Uitgangsprijs niet meer of minder dan zo'n 25 miljoen euro! Maar de beurs duurt tien dagen, tot 22 maart, dus wie weet. En wat doet de rest van die 9.000 op de TEFAF? Zij bekijken een ongelofelijk, groot museum. Van de antieke oudheid van China, Egypte, Colombia en Griekenland, langs middeleeuwen, verlichting, barok en alle andere perioden van onze cultuur tot aan de moderne kunst. Een paar namen? Cranach, Rubens, Breughel, Rembrandt, Jan Steen, Seurat, Van Gogh, Chagall, Giacometti, Henri Moore. Een zelfde serie is te inden in de toegepaste Kunst. Uit het oostelijk deel van Europa vond ik naast de verplichte Russische juwelen alleen een mini-expositie The Golden Age of Prague bij galerie Amells, van schilderijen van oude meesters uit de 16-e eeuw die in Praag actief zijn geweest. Maar het ontbrak echter ook niet aan elementen die te maken hadden met de eerder genoemde crisis. Ik ving in het voorbijgaan flarden op van gesprekken, die soms over faillissementen, of verliezen geleden door een kennis. En toen ik een foto maakte van een collage van Jacques Villeglé met het opschrift z "Communiste Franēais", voelde ik een hand op mijn schouder. Een oude bekende, een museumcurator, vroeg, waarom ik juist dat werk fotografeerde. Op mijn antwoord, dat ik dingen wil vastleggen, die echt tot het verleden horen, gaf hij een gortdroog commentaar: 'hoe weet je dat het niet terugkomt?'. En toen hadden we een kort gesprek over de omvang ren diepte van de crisis en het gevaar van sociale onrust. Toen ik later in de bevriende stand kwam van de Herald Tribune, wees men mij op vier trots aan de muur hangende reproducties van etsen, parodieėn op de diepe financiėle crisis in Nederland van 1720! Het complete boekwerkje over de toenmalige speculatiekrach bestaat nog in ongeveer 300 exemplaren onder de titel 'Het Groote Tafereel der Dwaasheid'. De wereld is dolgedraaid, maar op de TEFAF lijkt dat met een knipoog aanvaard te worden. Alsof antiek echt crisisbestand is! Jan Minkiewicz
|